wina i pacierza nie odmawiam nigdy.
i na tym opiera się większa część mojej egzystencji.



podobno jestem jak wódka, bo naturalnie przywracam pion.
Ale smakuję zdecydowanie lepiej.
inspiracją też bywam, ale to tylko w wolnych chwilach,
to pochłania mnóstwo energii.



chaos na profilu odzwierciedla burdel w mojej głowie - prace podobnież powstają z chaosu i egoizmu w większości,
trudno szukać w nich jakiejkolwiek regularności.


piszę i mówię to co myśle, komentarze stawiam zawsze szczere,
to że nie zawsze słodkie i gładkie, wślizgujące się w dupkę
bez wazeliny- to już nie moja wina.
jak praca jest do d. napiszę wprost
także komentarzowe i ocenowe vendetty mnie nie ruszają.


Jednej rzeczy natomiast w pracach - zwłaszcza (na pozór) tradycyjnych nienawidzę i kompletnie nie szanuję ich twórców. O co się rozchodzi? O sztuczne wygładzanie prac, ich obróbkę w PS po to by brońcie bogowie nie było widać śladu ołówka. Ciężko jest mi zrozumieć mentalność takiego "artysty"...



lubię akty, ale kobiece. siusiaki są wizualnie brzydkie
a do turpistki mi daleko. koneserką za to kobiecych
wdzięków i krągłości z lubością się nazywam (:




----------------------------------------------------------------------------------




Nie wierzę w nic, nie pragnę niczego na świecie,
wstręt mam do wszystkich czynów, drwię z wszystkich zapałów:
posągi moich marzeń strącam z piedestałów
i zdruzgotane rzucam w niepamięci śmiecie...

A wprzód je depcę z żalu tak dzikim szaleństwem
jak rzeźbiarz, co chciał zakląć w marmur Afrodytę,
widząc swój trud daremnym, marmury rozbite
depce, plącząc krzyk bólu z śmiechem i przekleństwem.

I jedna mi już wiara pozostała:
że konieczność jest wszystkim, wola ludzka niczym -
i jedno mi już tylko zostało pragnienie

Nirwany, w której istność pogrąża się cała
w bezwładność, w omdleniu sennym, tajemniczym,
i nie czując przechodzi z wolna w nieistnienie.

K. Przerwa-Tetmajer "Nie wierzę w nic..."